Herkes üniversite hayatını sevmez Gelin bu konuyu konuşalım

Herkes üniversite hayatını sevmez Gelin bu konuyu konuşalım

Üniversite yılları genellikle hayatınızın en güzel dört yılı, anında kurulan dostluklar, net kariyer yolları ve bitmek bilmeyen anılarla dolu bir dönem olarak gösterilir. Birçok öğrenci için bu doğru olabilir. Ancak bir o kadar öğrenci için de üniversite kafa karıştırıcı, bunaltıcı ve zaman zaman yalnızlık dolu bir dönemdir.

Sorun, bazı öğrencilerin zorlanması değil. Sorun, bu konuyu nadiren konuşmamız.

Üniversite kampüslerinde, öğrencilerin üniversiteyi sevmeleri yönünde dile getirilmeyen bir baskı var. Öğrenciler mutsuz olduklarını veya emin olmadıklarını itiraf ettiklerinde, sanki onlarda bir sorun varmış gibi hissedilebilir.

Sosyal medya, futbol maçlarının özet görüntülerini, arkadaşlarla geç saatlere kadar süren çalışma seanslarını ve kusursuz anları göstererek bu yanılsamayı daha da artırıyor. Ancak bu paylaşımlarda öğrencilerin yalnız yemek yemeleri, bölümlerini sorgulamaları veya üniversitede olmaya gerçekten ihtiyaçları olup olmadığını merak etmeleri gösterilmiyor.

Bu duyguyu çok iyi biliyorum.

2021 yılında liseden mezun oldum ve ilk yılımı Nebraska Üniversitesi Omaha kampüsünde geçirdim, ardından UNK'ye geçiş yaptım. Üniversiteye başladığımdan beri bölümümü beş kez, yan dalımı altı kez değiştirdim ve geçen yıl daha hızlı bitirmek için bir yan dalımı bıraktım.

Pek çok insan doktor veya öğretmen gibi hayalindeki meslekle büyürken, benim hiç hayalim olmadı. Üniversitede de bir şeye doğru ilerlediğimi hiç hissetmedim. Biraz keyif aldığım ve bitirebileceğimi bildiğim bir bölümü seçtim.

Net bir hedefiniz olmadığında, üniversitede motivasyonunuzu korumak zor olabilir. Geleceğinizle nasıl bağlantılı olduklarından emin olmadığınız derslere zaman, para ve enerji harcamak zordur. Akranlarınızın programlarında kendinden emin bir şekilde ilerlediğini izlemek, herkesin yolunun farklı olduğunu kendime hatırlatmaya çalışsam da, geride kaldığınızı hissetmenize neden olabilir.

Bu kaybolmuşluk hissi, özellikle yatay geçiş yapan öğrenciler için daha da güçlü olabilir.

Okul değiştirmek, sıfırdan başlamak kadar basit değil. UNK'ye vardığımda arkadaşlıkların çoktan kurulmuş ve rutinlerin yerleşmiş olduğunu hissettim. Kampüs organizasyonları ve etkinlikleri misafirperver olmaya çalışsa da, sosyal çevrelere girmek göz korkutucu olabiliyor.

Transfer öğrencileri akademik olarak da uyum sağlamakta zorlanıyorlar. Krediler kusursuz bir şekilde aktarılamayabilir. Bölüm planları değişebilir. Bazı öğrenciler beklenenden daha uzun süre üniversitede kalabiliyor, bu da maddi ve duygusal stresi artırabiliyor.

Üniversiteyi sevme baskısı, transfer zorlukları ve net bir kariyer yönünün olmaması bir araya geldiğinde, kendinizi yalnız hissetmeniz kolaydır.

Bu tür deneyimler çoğu insanın sandığından çok daha yaygındır.

Birçok öğrenci, seçtikleri bölümü defalarca sorgular. Birçoğu kampüste bağlantı kurmakta zorlanır. Birçoğu, üniversiteden tamamen nefret ettikleri dönemlerden geçer. Bu gerçekler, öğrencilerin başarısız olduğu anlamına gelmez. Bu, onların insan oldukları anlamına gelir.

Bu zorluklar hakkında açıkça konuşmak büyük bir fark yaratabilir.

Sadece başarı öykülerini kutladığımızda, istemeden de olsa zorluk çekenleri susturuyoruz. Öğrenciler mutsuz olduklarını, kararsız olduklarını veya motivasyonlarının düşük olduğunu itiraf etmekte daha rahat hissetselerdi, yardım arama, aynı duyguları paylaşan diğerleriyle bağlantı kurma veya kendilerini daha az yalnız hissetme olasılıkları daha yüksek olurdu.

Üniversite hayatının değerli olması için mükemmel olması gerekmez. Dağınık, sinir bozucu olabilir ama yine de anlamlıdır.

Herkesin üniversiteyi sevmediğini ve yatay geçiş yapan öğrencilerin ve henüz bölüm seçmemiş öğrencilerin genellikle kendine özgü zorluklarla karşılaştığını kabul ederek, daha dürüst konuşmalar için alan yaratıyoruz. Bazen mücadele eden tek kişinin siz olmadığını bilmek bile devam etmek için yeterlidir.

Üniversite, her şeyin harika olduğunu göstermekle ilgili olmamalı. Rahatsız edici olsa bile, gelişimle ilgili olmalı.

Bu, konuşmaya değer bir konu.